قبلاً یه مقدار کلی راجع به جهل نوشتم ولی انگار کافی نبود و عمق منظورم رو نمی رسوند. حالا این یک دل نوشته ی شخصیه در این باب که جهل رو در زندگیم به چه گستردگی ای دارم می بینم.

(بقیه در ادامه نوشتار)

خودشناسی صرفاً از طریق مطالعه کردن و اندیشه ورزیدن و فلسفیدن و تحلیل تجارب و وقایع زندگی حاصل نمی شه. این طوری فقط در درون پیله ی خود می تنیم.

طی این مسیر از طریق قرارگرفتن در مسیر عرفان یا مذهب در قریب به تمام موارد، به گمراهی و توهم منجر میشه.

علم (نه به معنای Science) در این زمینه به دستاوردهای شگرفی رسیده. یکی از این دستاوردهای تحول آفرین، رواندرمانیه.

درخت تو گر بار بینش نگیرد

به زیر آورد تو را چرخ نیلوفری

خرد رهنمای و خرد دلگشای

خرد دست گیرد به هر دو سرای

کسی کو ندارد خرد را ز پیش

دلش گردد از کرده ی خویش ریش

خرد چشم جان است چون بنگری

تو بی چشم، شادان جهان نسپری

وقتی از دیگران دعوت می کنم تا از روانشناس ها آموزش بگیرن تا بهتر متوجه خودشون بشن بلکه بتونن بهتر زندگی کنن، پس از ۴ ساعت تهوع مهملات ذهنی خودشون روی من و تعریف و تمجید از تحریفات شناختی خودشون، و این

سازندگان فیلم ها و بازی های جنگی، خشونتی یا ترسناک، قتل و خونریزی را برای مخاطبین و به خصوص کودکان و نوجوانان، نرمال سازی (حساسیت زدایی) می کنند. در نتیجه همین مخاطبین ظاهراً بی گناهند که در صحنه های

وقتی که در کنکور## کارشناسی رتبه ی خوبی کسب نکردم از بابام خواستم یک سال دیگه فرصت بده درس بخونم تا در یک دانشگاه دولتی خوب قبول بشم، بلکه زندگیم در مسیر موثری بیفته. بابا گفت: "پسرم، یک سال تو جوانی مع

به تجربه بهم ثابت شده اونایی که قبلاً (مثلاً در جوانی) کتاب#خوان بوده اند و حالا دیگه مثلاً ده ساله که دیگه کتاب# نمی خونن، وضعشون بدتر از اوناییه که اصلاً در عمرشون هیچ کتابی نخونده اند.

شاید اونی که کتاب نخونده، براساس یه سری اصول خودساخته ای که از تجارب یا مذهبش گرفته می ره جلو ولی اونی که ده سال پیش کتابخون بوده، براساس اصول گذشته و منقضی شده ای حرکت می کنه که خیلی هاشو هم طی این سال ها به میل خودش تحریف کرده و یا با اون اطلاعات قبلی، کلاف سردرگمی برای ذهنش خودش پیچیده.